Na het faillissement van DoPI, haalde ik de mijne bij Macline (in de Nieuwstraat). Ik wou het nieuwe speeltje eerst on-line bestellen en thuis laten leveren, maar dat kon blijkbaar enkel overdag op werkdagen. En tja, dan ben ik er niet. Dus testte ik het Nederlands van de verkopers bij Macline en ik geef toe: ze deden hun best. Sommigen spreken vloeiend Nederlands, maar natuurlijk niet de jongens die mij hielpen.

Als nieuwe gebruiker moet ik natuurlijk mijn weg zoeken in Apple-land. Mijn vingers gebruiken soms toetsen die iets anders doen dan ik verwacht. Het meest vervelende is dat navigeren, knippen & plakken met toetsen in een tekst, anders werkt. Ctrl+pijltjes doet gewoon niks en ik heb ook nog niet gevonden hoe ik naar het einde van een zin kan springen met behulp van toetsen.

Ook is het een voortdurend zoeken naar functies die niet zitten waar ik gewoon ben. Maar dat uitzoeken vind ik net leuk. Anders koop je beter geen Mac. En het zal allicht snel wennen.

De belangrijkste uitdaging was verbinding maken met het netwerk (we hebben kabel+router). De draadloze verbinding werkte al snel, na het ingeven van het MAC-adres in de router, tot mijn iMac crashte (jaja, al op dag 1). Sindsdien krijg ik de verbinding via Airport niet aan de praat. Of toch, eventjes: drie keer kort knipperen en dan is het gedaan. Gelukkig is er nog de ingebouwde netwerkkaart. Anders zat ik hier niet zo gezellig te typen. Ik zoek het nog wel eens uit.

Verder gaat alles redelijk vlot: programma’s downloaden en installeren (oa. Mozilla Firefox & Thunderbird, OpenOffice.org, Acrobat Reader), bestanden kopiëren van mijn oude pc, mailbox overzetten, surfen, mailen en zelfs: een foto trekken met de ingebouwde webcam.

Nu maar hopen dat Steve echt werk maakt van zijn beloftes.