De unieke toepassing waar ik echter weg van ben is dat je als bezoeker zelf kaarten kan maken. Heel simpel. Je moet wel een Google Account aanmaken, maar veel internauten hebben er reeds één, via Gmail of Google Agenda. Op de startpagina van Google Maps klik je eerst op Mijn kaarten en dan op Nieuwe kaart maken, en je bent vertrokken. Op deze manier kan je routes bewaren of adresjes van een bepaald type winkels verzamelen. Je kiest zelf of je de kaarten privé houdt of openbaar.

Van openbare kaarten kan je de link doorspelen aan je vrienden (klik voor de url rechts boven de kaart op Link), maar de mooiste toepassing is toch wel dat je een mini-versie van de kaart kan integregen op je blog.

Zelf maakte is zo al 5 kaarten, die ik regelmatig bijwerk, allen over Brussel: tweedehands kledingwinkels, boekenwinkels met Nederlandstalig assortiment, (zomer)terrasjes, vegetarische restaurants en rookvrije café’s.

Hier zijn ze:

Tweedehands kledingwinkels in Brussel (de absolute favoriet):

Grotere kaart weergeven

Rookvrije café’s in Brussel:

Grotere kaart weergeven

Brusselse restaurants waar je vegatarisch kan eten (nog niet af):

Grotere kaart weergeven

Brusselse boekenwinkels met ruim Nederlandstalig aanbod:

Grotere kaart weergeven

Terrasjes in Brussel (nog niet helemaal af):

Grotere kaart weergeven

Ik ken nog lang niet alle mogelijkheden van Google Maps (toepassingen met foto’s, inkleuren van vlakken, eigen icoontjes), ben namelijk niet zo’n handleidingen-lezer. Ik speel gewoon wat in het rond.

Laat me gerust weten welke kaarten jij maakte.

Het gaat als volgt: je ontvangt gratis een product dat een fabrikant wil laten buzzen. In ruil daarvoor spreek je er mensen in je omgeving over aan, geef je eerlijk je mening of vraagt hun mening over het product. Je schrijft ook rapporten die je aan de buzzorganisatie bezorgt (je hebt geen rechtstreeks contact met de producent). Daarin vertel je wat je zelf en mensen uit je omgeving vinden van het product.

Het leek mij een leuk idee, dus schreef ik me een jaar geleden in bij het Nederlandse Buzzer. Dat gaf toen te kennen uit te willen breiden naar de Vlaamse markt. Ik nam me echter voor pas extern te communiceren over het buzzen zelf, wanneer ik deel kon nemen aan een eerste buzz. En nu is het zover. Woensdag kreeg ik mijn eerste pakketje in de bus.

Sindsdien heb ik een gewetensprobleem: is buzzen wel iets voor mij?

• Zoals velen krijg ik graag cadeautjes, probeer ik graag nieuwe producten uit en vind ik het leuk om met anderen ervaringen over aankopen uit te wisselen. Het is niet voor niets dat ik in de consumentenwereld werk. Tot zover is het antwoord ja.
• Maar ik identificeer me ook met een consumptiegedrag dat samenspoort met duurzame ontwikkeling. En reclame maken voor producten die niet veel met duurzaamheid te maken hebben, past daar helemaal niet in. Zelf zegt Buzzer dat het niet om reclame gaat, want je neemt vrijwillig deel en je geeft je echte mening. Maar dat vind ik wat simpel: het is wel degelijk de bedoeling dat je een merknaam laat vallen en liefst zo vaak mogelijk.

Tot ik hier uit ben, heb ik het er moeilijk mee om jullie over de inhoud van mijn eerste buzzpakket te vertellen. Maar reclame maken voor Buzzer zelf, dat kan wel. Vandaar deze post. Ze zoeken trouwens altijd nog andere Belgen die willen buzzen. Er bestaan ook systemen speciaal voor bloggers, zoals het internationale Buzzparadise, dat ik bij Smetty tegenkwam.

In de commentaren hoor ik graag jullie argumenten om me al dan niet aan het buzzen te krijgen/houden.

De definitie luidt “A girl geek is someone who is female and has an interest in technology, particularly computing and new media.” Daar herken ik mezelf wel in. Vooral omdat ik meer dan anderen in mijn omgeving(en) die kaart trek. Maar zet me bij een hoop andere geeks en ik blijk enkel eenoog in het land der blinden. De dames van de Girl Geek Dinners zijn actief in telco, publishing, advertising and web agencies, aldus initiatiefneemster Clo. Daar steek ik met mijn ngo job tegen af. Natuurlijk ben ik op het werk de eerste om allerlei web 2.0 en open source toepassingen in te brengen. En ja, ik kan basic websites maken / installeren (zowel met een CMS als in html) én ik heb een fotosite annex blog. Geekie genoeg?

Vrienden zeggen me dat ik er niet zo veel over moet nadenken. Dat ik niet om het thema moet gaan, maar om de contacten. En vooral dat de vraag of ik een echte geek ben er niet toe doet.

Wat de goodie bags betreft (= aanwezigen krijgen telkens een zak gesponsorde gadgets, een gewoonte op geek meetings vermoed ik), heb ik een dubbel gevoel:

• pro: net als iedereen krijg ook ik graag cadeautjes, in ruil voor reclame zijn die dinners gratis
• contra: veel gadgets zijn nutteloos en worden nooit gebruikt, gadgets en reclame passen niet in mijn beeld van een duurzame samenleving

Zo. Dat moest er even uit. Nu kan ik met een open geest naar BGGD4.

Laat je overigens niet misleiden door de B van Brussels in BGGD. Voor het gemak bestrijkt die heel België., maar het is een internationale gewoonte om het evenement aan een stadsnaam te koppelen. De 4de editie gaat overigens in Gent door.

UPDATE 30/03/08: ik ben er gisteren niet geraakt. Sorry voor eventuele verwachtingen. Volgende keer beter.

• met WPG2 moeten gebruikers van de fotogallerij inloggen op WordPress. Zij vinden de weg naar de privé-albums niet makkelijk
• ik wil de WordPress menu graag ook op mijn Gallery pagina’s. In theorie is dat allemaal mogelijk, de praktijk is moeilijker

Ik kijk dus uit naar andere fotosoftware. Andere reden daarvoor is dat ik naast tekstblog en gallerij ook graag een fotoblog wil, zoals eerder vermeld.

Ik ben eens gaan spieken op andere fotoblogs om te zien hoe zij het aanpakken.

De aanpak verschilt (en je krijgt meteen een overzicht van de fotoblogs die ik min of meer volg):

• ofwel tonen ze enkel hun (beste) foto’s op een blog, alles onder elkaar: b-Art, Tim Freh
• ofwel mengen ze hun foto’s en teksten over fotografie op een blog (meestal WordPress), bijvoorbeeld: Jimmy Kets, Pieter Baert, sart68, Confessions of a photographer, Artur Eranosian
• ofwel tonen ze enkel hun beste foto’s met 1 foto per pagina, bijvoorbeeld: Deceptive Media, Daily dose of imagery, Bitprocessor, Hullabaloo, She broke my heart so I broke her face

Ik kan afleiden dat sommigen MoveableType (blogsoftware) gebruiken. Zou dat beter zijn dan WordPress voor fotosites? Andere software voor foto’s die ik – via Peter – ontdekte is Pixelpost. Beiden zijn gratis en open source. Ook gratis zijn Indexhibit, SimpleViewer en AutoViewer.

Blijkbaar betalen ook heel wat fotografen voor de diensten van liveBooks: an easy, time-saving website solution that makes you look great and gets you more business. Alternatief is SlideShowPro (tip van Mixette). Voor meer betalende sites zie het overzicht bij A Photo Editor.

Sommigen hebben ook meerdere blogs, zoals Pietel: een fotoblog en een blog voor allerlei andere thema’s. Alleen zijn deze niet geïntegreerd. Dat zou ik dan weer wel willen.

Zoveel keuzes. Moeilijk voor twijfeltineke. Het voordeel van WordPress is het eenvoudig gebruik en dat mijn aandacht kan gaan naar fotograferen in plaats van installeren en onderhouden van nieuwe websoftware. Maar daarmee heb ik geen afdoende integratie van blog, fotoblog en fotogallerij. Misschien ligt de oplossing in het inschakelen van een heus Content Management Systeem (CMS), zoals Joomla! of Drupal, waarbij ik de drie onderdelen integreer als modules.

Het is een ideale manier voor iemand als ik die niet zoveel kent van muziek, maar wel een eigen smaak/voorkeur heeft, om nieuwe muzikanten te leren kennen.

Download de software, tik gewoon de naam in van een muzikant of groep die je graag hoort, en hup, je bent vertrokken voor een reeks aanverwante songs. Je kan de songs niet downloaden, wel volledig beluisteren. Ook kan je niet exact bepalen wat je wil horen, maar dat kan bij gewone radio ook niet.

Het hele systeem is gebaseerd op de voorkeuren van gebruikers, hoe meer mensen zowel luisteren naar artiest x als y, hoe hoger de kans dat na een song van x een song van y volgt. Slim gevonden. Ze maken ook gebruik van tags.

Het werkt zelfs voor klassiek (polyfonie getest) en voor Belgische muziek (Yevgueni getest). En je kan je eigen radiostation maken waar anderen naar kunnen luisteren, op basis van muziek die op je eigen pc staat.

Om dit soort applicaties hou ik zo van het internet! Allen daarheen. En zoek fototineke dan maar op voor je contactenlijst. Want ik zoek nieuwe last.fm vriendjes.

Het bijzondere aan de on-line reisgidsen van Schmap is dat kaarten en inhoud dynamisch met elkaar verbonden zijn. Ook kan je een versie van de gids downloaden voor op je desktop, maar dat beta-programma lijkt me nog aan kinderziektes te lijden. Ze beloven de gidsen altijd gratis te houden. Daarom heb ik ook toestemming gegeven voor gebruik van mijn foto’s. Mijn foto’s vind je trouwens hier. Bij ‘kerstmarkt’. De Google reclames zullen we er maar bij nemen, zeker?

Een andere vraag voor gebruik van mijn foto’s ga ik weigeren. Op zich heb ik er geen probleem mee dat mijn foto van Alison Bechdel op Wikipedia staat, maar ze weren daar foto’s met beperkte licentie. Alle media op Wikipedia zijn volledig gratis. Dus moet ik elk mogelijk commerciëel gebruik toestaan. En dat wil ik niet. Ik moet toch ergens een lijn trekken? Het gevolg is dat die foto verwijderd wordt.

Schmap is weliswaar ook commerciëel, maar ik vind het een sympathiek initiatief. Bovendien bieden ze de gidsen gratis aan. En dus maak ik een uitzondering.

Principes hebben. Het is niet altijd makkelijk.

Pas toen viel mijn oog op de kleine letterkes: © fototineke. Oh, wat een eer! Van de foto was de muzikant afgesneden, wat een totaal ander beeld gaf.

Hier is het origineel, dat ik trouwens veel en veel beter vind:

Mijn foto’s mogen gebruikt worden. Op Flickr geef ik ze steevast de licentie Attribution-NonCommercial Creative Commons. Wat zoveel betekent als dat mijn foto’s vrij gebruikt en bewerkt mogen worden, maar wel onder twee voorwaarden: zolang het niet voor commerciële doeleinden is én zolang er verwezen wordt naar mij.

Hetzelfde geldt voor de foto’s op www.fototineke.be (hoewel ik dat eens wat beter moet aangeven). Hoe meer ze gebruikt worden, hoe beter. Het is mijn bijdrage aan de gemeenschap. Zo’n beetje als anderen open source programma’s gratis ter beschikking stellen. Als professionele fotograaf zou ik het waarschijnlijk niet doen, maar die zetten allicht ook geen foto’s op Flickr.

Als gratis Flickr-gebruiker – iets wat ik iedereen die af en toe foto’s trekt, aanraad – mag je maar drie sets aanleggen.

Met een Flickr pro-account zijn er geen beperkingen. Maar dan moet je betalen. Ik ben niet van plan een pro-account te nemen. Ha neen, ik heb hier al mijn eigen (betalende) site.

Om niet met die set-beperking in te zitten, heb ik besloten geen sets meer te maken. Dan kan ik me er ook niet lastig om voelen dat ik er maar 3 mag.