Tot nu toe gevonden:

• Witte Cultural Creatives bij Bio + Fair
• Lana & Living Crafts bij Anders Getint
• Leela & Living Crafts bij Fair21
• WWF Pyjama bij Blancheporte

Heeft iemand er nog andere gezien?

(Ik heb die van WWF gekocht – hopelijk de juiste maat besteld)

Naam	Canon Powershot S90	Panasonic Lumix DMC-LX3	Panasonic DMC-FX550	Sony WX1(s)(b)	Sony DSC W390	Sony DSC W320S
Prijs	399-458	364-439	185-269	277-319	230	112-123
Megapixels	10	10,1	12,7	10,6	14,1	14,1
Groothoek – zoom	28-105 mm	24-60 mm	25-125 mm	24-120 mm	24-120 mm	26-105 mm
Diafragma	2-4,9	2-2,8	2,8-8	2,4-5,9	2,4-5,9	2,7-5,7
Gewicht	195	265	145	129	117	101
Manueel	ja	ja	ja	nee	nee	nee
Grootte sensor	1/1,72	1/1,63	1/2,33	1/2,4	1/2,3	1/2,3
Lens	?	Leica DC Vario-Summicron	Leica DC Vario-Elmarit	Sony G	Sony G	Carl Zeiss® Vario-Tessar®-lens

Naam	Samsung TL500/EX1	Samsung WB1000	Ricoh GR III	Ricoh GR II	Ricoh GX200
Prijs	vanaf mei 2010 (schatting: 3 à 500)	239	505-576	395-493	359-500
Megapixels	10	12	10	10	12,1
Groothoek – zoom	24-72 mm	24-120 mm	28 mm (vast)	28 mm (vast)	24-72 mm
Diafragma	1,8-2,4	2,8-5,8	1,9-9	2,4-11	2,5-4,4
Gewicht	210	160	188	200	260
Manueel	ja	ja	ja	ja (behalve sluiter)	ja (behalve sluiter)
Grootte sensor	1/1,7	1/2,33	1/1,7	1/1,75	1/1,7
Lens	Schneider Kreuznach	Schneider Kreuznach	?	?	?

Dat is wel bijzonder aan die Panasonic LX3 en Samsung TL500/EX1: beperkte zoom, maar wel grote breedhoek én laag diafragma! Die twee toestellen lijken de Canon S90 te verslaan! Gelijkaardig van prijs, maar grotere breedhoek en groter diafragma (EX1) of grotere sensor (LX3). En een grote zoom is niet belangrijk voor mij. Op de Samsung TL500/EX1 is het wel wachten tot in mei.

Sony heeft blijkbaar geen compacts die je manueel kan instellen (of ik heb ze nog niet gevonden). Die Ricoh GR’s hebben enkel een vast breedhoek-zoom, een beetje zoomen lijkt me eigenlijk wel leuk.

Sigma heb ik bekeken, maar er worden weinig details gegeven (bv. geen diafragma getallen te vinden). Pfft. Dan maar niet.

De keuze lijkt te worden:

• ofwel goedkoop, maar niet manueel in te stellen (Sony WX1 of W390)
• ofwel duur en met extra grote breedhoek en extra grote diafragmaopening (Panasonic LX3 en Samsung EX1)
• ofwel iets daar tussenin: betaalbaar, manueel in te stellen, grote breedhoek, maar geen extra grote diafragmaopening (Panasonic DMC-FX550, Samsung WB1000)

Als ik de criteria breedhoek & diafragma tov elkaar plaats, dan wint het diafragma, omwille van de mogelijkheid om in donkerdere omstandigheden te kunnen trekken. Dan lijkt nog even wachten op die Samsung een optie. Als ik niet kan wachten zou het op dit moment de LX3 worden. De prijs daarvan is recent gedaald.

Er is een criterium waar ik zeer weinig informatie over kon vinden: de snelheid van het toestel. Van de Nikon 640 en de Samsung EX1 wordt beweerd dat ze snelle lenzen hebben. Dat lijkt het een pluspunt. Maar van de andere toestellen heb ik geen idee. Hoe kan je dit te weten komen? Testen in de winkel allicht.

Ik heb nog een plaatsje vrij om een camera te vergelijken. Iemand een suggestie? Dan voeg ik die toe.

Eerst lijst ik mijn criteria op (bekijk ook die van Pieter Baert):

• licht en compact, moet overal met me mee kunnen, gewicht maximum rond de 250 g
• prijs: niet te duur, maximum rond de 300 EUR, liefst goedkoper
• pixels: niet te weinig, maar tegenwoordig hebben alle camera’s 10 megapixels of meer, ruim voldoende
• breedhoek: minstens 28 mm
• diafragma: grootste opening niet onder de 1/2,8, belangrijk voor de lichtgevoeligheid, hoe groter de opening, hoe kleiner het diafragmagetal, hoe minder licht nodig voor goede foto’s
• reactiesnelheid: foto trekken op het moment dat ik afduw en niet een (fractie van een) seconde later
• mogelijkheid om handmatig diafragma en sluitertijd in te stellen
• ethiek: bij voorkeur van een verantwoorde ondernemer (volgens Test-Aankoop is Nikon hier voorloper)

Goed. Dat zou toch al wat camera’s moeten uitsluiten.

Even zien wat het oplevert op in de vergelijkingsmodules van DPreview en Test-Aankoop (module enkel voor TA-leden): 13 camera’s bij DPreview, 49 bij Test-Aankoop (maar daar kan ik niet al mijn criteria aanuiden). Omdat dit nog veel mogelijkheden zijn, beperk ik me tot twee bekende merken: Nikon Coolpix en Canon Powershot. Canon omdat die bij Test-Aankoop steevast de testen wint. Nikon omdat die het ethisch goed doet en omdat ik daar al mee werk.

Een vergelijkende tabel van de belangrijkste types die min of meer voldoen (in het rood wat niet voldoet):

Naam	Canon G11	Canon S90	Canon SX120 IS	Nikon P100	Nikon S640	Nikon S570
Prijs	457-618	399-458	165-190	345-419	229-232	149-178
Megapixels	10	10	10	10,3	10,1	12
Groothoek – zoom	28-140 mm	28-105 mm	36-360 mm	26-678 mm	28-140 mm	28-140 mm
Diafragma	2,8-4,5	2-4,9	2,8-4,5	2,8-5	2,7-6,6	2,7-6,6
Gewicht	375	195	245	481	110	120
Manueel	ja	ja	ja	ja	nee	nee
Grootte sensor	1/1.72	1/1.72	1/2.5	1/2.3	1/2.33	1/2.3

De Canon Powershot G11 en Nikon P100 vallen weg omdat die én te duur, én te zwaar zijn.

Het fijne aan de Canon Powershot S90 is dat het diafragma tot 2 gaat en dat de sensor groter is. Dat levert betere beelden op, bij minder licht. En geloof me, dat komt vaak van pas. Maar deze camera is eigenlijk te duur… Hmm.

Het leuke aan de Nikon Coolpix S640 is dat die heel snel scherpstelt, zodat de reactiesnelheid goed hoog ligt. Vooral belangrijk wanneer je mensen/gezichten trekt. Maar deze camera is dan weer zo licht, dat dat minder stabiliteit geeft. Bovendien kan je niet manueel instellen.

Op fora lees je dat je geen vooroordelen mag hebben over andere merken en dat er nog andere kanshebbers zijn, bv. Sony WX1, Panasonic LX3, Ricoh GR, Sigma DP2. Ik ga die ook eens bekijken. Sommigen hebben een nog grotere groothoek…

Heeft iemand ervaring met een van deze speeltjes? En een voorkeur? Of zijn er nog andere criteria waar ik op moet letten?

• om mijn on-line agenda altijd bij te hebben, vooral op vergaderingen (ik heb geen papieren agenda meer)
• om mijn on-line takenlijst altijd bij te hebben
• ik gebruik beiden zowel voor werk, vrijwilligerswerk als privé

Waarom ik een iPhone kocht:

• vermijden van Micro$oft software (het besturingsyteem van de telefoon is van concurrent Apple)
• compatibel met mijn iMac thuis (handig voor synchronisatie)
• touch screen is handig voor scrollen in agenda & takenlijst
• ruime keuze aan bijkomend te installeren applicaties voor onder andere gebruik met Facebook, WordPress, Flickr, Twitter, Remember the Milk, kortom heel wat services die ik gebruik.
• omdat ik het advies van een expert volg
• omdat het als beste uit de tests van Test-Aankoop komt
• omdat het wel degelijk te gebruiken valt met Base, waar ik klant ben. Ik moet wel toegeven dat ik via Base niet de 3G technologie gebruik, waar de iPhone mee is uitgerust, maar het tragere Edge (voldoet voor mij). Ik betaal wel minder aan abonnement voor data-verkeer (komt bovenop gangbaar telefoonabonnement) dan Mobistar of Proximus klanten.

Waarom ik (een beetje) heb getwijfeld:

• de prijs, maar dat geldt voor heel wat andere smart phones
• omdat ik eigenlijk liever kies voor een product van de Challenger, ipv de marktleider
• omdat ik geen duurzaam argument pro kan bedenken (het besparen op een papieren agenda telt niet echt mee)
• het is geen open source smart phone, misschien wordt de Openmoko wel mijn tweede smart phone (over een aantal jaar, want ik wil hier toch wel een tijdje mee doen (in de oorspronkelijke betekenis van duurzaam).

Alle tips voor nuttige toepassingen of gebruik zijn welkom. Mijn oude gsm schenk ik weg, zodat die verder gebruikt kan worden.

Om volgende redenen:

• vegetarisch
• in herbruikbare glazen verpakking
• biologisch
• lekker
• gezond
• ruim assortiment

Om die combinatie van redenen zijn ze uniek! En dit vooral vanwege de keuze voor retourverpakking, het minst milieubelastende verpakkingstype.

Met dank aan Bioshop Den Teepot voor de opname van Abinda in hun assortiment.

Er zouden van mij best wat meer van dergelijke pottekes van andere merken mogen komen.

Dat wou ik even kwijt.

Het gaat als volgt: je ontvangt gratis een product dat een fabrikant wil laten buzzen. In ruil daarvoor spreek je er mensen in je omgeving over aan, geef je eerlijk je mening of vraagt hun mening over het product. Je schrijft ook rapporten die je aan de buzzorganisatie bezorgt (je hebt geen rechtstreeks contact met de producent). Daarin vertel je wat je zelf en mensen uit je omgeving vinden van het product.

Het leek mij een leuk idee, dus schreef ik me een jaar geleden in bij het Nederlandse Buzzer. Dat gaf toen te kennen uit te willen breiden naar de Vlaamse markt. Ik nam me echter voor pas extern te communiceren over het buzzen zelf, wanneer ik deel kon nemen aan een eerste buzz. En nu is het zover. Woensdag kreeg ik mijn eerste pakketje in de bus.

Sindsdien heb ik een gewetensprobleem: is buzzen wel iets voor mij?

• Zoals velen krijg ik graag cadeautjes, probeer ik graag nieuwe producten uit en vind ik het leuk om met anderen ervaringen over aankopen uit te wisselen. Het is niet voor niets dat ik in de consumentenwereld werk. Tot zover is het antwoord ja.
• Maar ik identificeer me ook met een consumptiegedrag dat samenspoort met duurzame ontwikkeling. En reclame maken voor producten die niet veel met duurzaamheid te maken hebben, past daar helemaal niet in. Zelf zegt Buzzer dat het niet om reclame gaat, want je neemt vrijwillig deel en je geeft je echte mening. Maar dat vind ik wat simpel: het is wel degelijk de bedoeling dat je een merknaam laat vallen en liefst zo vaak mogelijk.

Tot ik hier uit ben, heb ik het er moeilijk mee om jullie over de inhoud van mijn eerste buzzpakket te vertellen. Maar reclame maken voor Buzzer zelf, dat kan wel. Vandaar deze post. Ze zoeken trouwens altijd nog andere Belgen die willen buzzen. Er bestaan ook systemen speciaal voor bloggers, zoals het internationale Buzzparadise, dat ik bij Smetty tegenkwam.

In de commentaren hoor ik graag jullie argumenten om me al dan niet aan het buzzen te krijgen/houden.

• natuurlijk, plantaardig materiaal (gemaakt op basis van maïs): noch synthetisch (geen elektrostatische lading), noch afkomstig van dieren (dierenwelzijn)
• betaalbaarheid (goedkoper dan echte dons)

Al vanaf het tweede jaar gebruik doken echter de nadelen op: uitdunning van de dons en samenklitten van de vezels aan de randen. Nu, na 3 jaar gebruik, zijn de donsdekens onbruikbaar. Ze zijn gewoon te dun en dus niet warm genoeg meer.

Ik heb het geluk dat Naturellement het probleem – zelfs na 3 jaar – meteen erkende en de donsdekens terugbetaalde. Ik kocht er vandaag opnieuw een Plumka donsdeken, deze keer een met echte dons (en legde er trouwens nog een flinke som geld bovenop). Maar ik bleef wel met vragen zitten.

Plumka is een Belgisch bedrijf, niet ver van Brussel, dus stelde ik hen mijn vragen per mail:

• Ik vroeg me af wat de oorzaken ervan zijn en wat de ervaringen van andere klanten zijn? Staat het procédé wel op punt? Zijn er ondertussen verbeteringen aangebracht? Ik zou het jammer vinden dat dit natuurlijk alternatief van de markt verdwijnt, maar het is in de vorm waarin ik het kocht duidelijk nog niet op punt.

• Ik heb ook nog een tweede vraag over echte dons. Op de site van Plumka staat niets vermeld over het dierenwelzijn. Hoe zit dat bij jullie donsdekens? Hoe wordt dit gegarandeerd? Zie ook hier, meer bepaald: “Zestig percent van alle dons is afkomstig van eenden en ganzen die levend geplukt worden. Pluimen doet de dieren pijn en veroorzaakt stress. Tot op de slagpennen na worden ze helemaal kaalgeplukt, waardoor ze van hun natuurlijke bescherming worden beroofd. De rest van het dons is afkomstig van geslachte dieren. Slechts een heel klein deel komt uit verlaten nesten van dieren in het wild (zgn. eidereendendons).“

Hier is het snelle antwoord van Plumka:

Geachte Mevrouw Van Engeland,

Mag ik u eerst en vooral bedanken voor deze moeite én vooral voor het blijvende vertrouwen in het merk PLUMKA.

U heeft, net zoals elke andere consument of klant bij ons, uiteraard recht op antwoord!

INGEO:

Is afkomstig van maïs en bovendien biologisch afbreekbaar, composteerbaar en recycleerbaar. De amerikaanse fabrikant Cargill Dow met vestigingen over de hele wereld heeft vorig jaar toegegeven dat er een probleem was met de Ingeo, welliswaar enkel op het vlak van vullingen voor dekbedden en hoofdkussens. De problemen zijn, zoals u het heeft kunnen ervaren, intussen gekend.
Belangrijk om hierbij te vermelden is dat de levensduur van een dit soort dekbed net als een elk ander synthetisch dekbed ca. 3 jaar is. Daarna verliest de vulling haar vulkracht en komt een goede isolatie in het gedrang.
Tot op heden hebben wij, spijtig genoeg, nog géén volwaardig én dit keer vooral betrouwbaar alternatief gevonden. U moet weten dat slechts 1% van alle Ingeo-dekbedden met dit probleem van uitdunning te maken hadden, hetgeen dus niet zo erg is. Allen werden trouwens ook kosteloos omgeruild.

DONS:

Over het hoe, wat en waarom van dons doen blijkbaar nog altijd veel fabeltjes de ronde. Laten we dit eventjes uit de werend helpen.
Dons als vulling voor dekbedden en hoofdkussens is afkomstig van eenden of ganzen die hiervoor “niet” gekweekt worden. Deze dieren worden meestal gekweekt voor de vleesindustrie. Bijgevolg is uw informatie, dat 60% levend zou worden geplukt, niet correct omdat dit volstrekt in strijd is met de gangbare normen op het vlak van donsvulling voor hoofdkussens en dekbedden.
De info over Eiderdons is daarentegen wel juist maar dit betreft een beschermende vogelsoort en de prijs voor dit soort vulling is quasi onbetaalbaar geworden.
PLUMKA gebruikt enkel ganzendons afkomstig uit de koudste regio’s die pas geslacht worden (voor het vlees) wanneer ze volwassen zijn. Het grote voordeel hiervan is dat de donsvlok dan ook volgroeid is en zo de beste kwaliteit garandeert.

Het stelt me gerust dat Plumka beweert geen levende eenden te plukken. Ik kan alleen maar duimen dat het waar is. Alleen onafhankelijke controle stelt me helemaal gerust. Of een label voor dierenwelzijn misschien? Naar verluid wil de Europese Commissie daarvoor gaan.

En steun ik met mijn donsdeken eigenlijk niet de vleesindustrie? Lastig, hoor.

Het slaapt toch maar erg lekker dat donsdeken.

Slaapwel.

• ik heb een licht mollig vrouwenlichaam
• ik hou niet van de kledingstijl gericht op vrouwen

90% van de vrouwenkleding vind ik maar niets. Als ik dan wel eens iets moois vind, past het meestal niet (70%): het is te klein of zit te strak.

In de mannenafdeling vind ik vaak wel mijn smaak (60%), maar die kleren passen meestal niet (90%): de mouwen zijn te lang, er is geen plaats voor mijn boezem of de boord zit te strak rond mijn middel.

Mits enige kansberekening op basis van de percentages hierboven, valt vast te stellen dat ik meer kans maak iets te vinden tussen de mannenkleding (6% versus 3%). Dat heb ik dan ook deels toegepast bij mijn laatste winkelbezoek begin deze maand (niet ontkomen aan de solden). Twee halve dagen intensief shoppen leverden 5 mannentruien en 3 vrouwenbroeken op. (Voor broeken liggen de slaagkansen meer in het voordeel van de vrouwenkleding dan voor truien of t-shirts.)

Iemand zou een ‘lesbische’ kledinglijn moeten starten. Kleren voor de garçons manqués, butches, halve jongens, androgyne vrouwen,… Of misschien is unisexmode nog veel beter (we willen niet discrimineren): daar mag iedereen alles aandoen. Dan vragen ze niet voor wie die trui is, wanneer je als vrouw alleen het pashok binnenloopt in een winkel gericht op mannen (ik kan het weten).

Voor zo’n unisex- of halvejongens mode ligt volgens mij een groeiende markt open. Of bestaat het misschien al en ben ik gewoon niet op de hoogte? Help me dan, graag. Want mijn kanspercentage stijgt hier tot 18%.

(PS: wat betreft de reclame op de foto, die is verdiend: in deze winkel vond ik 4 truien)

Ik steek mijn scanner erin, druk op de aan-knop en jawel: die begint meteen te scannen!

Hoera. Lang leve mijn iMac.

Foto’s stralen op mijn scherm. Ze zien eruit alsof ik ze niet moet bewerken. Terwijl mijn oude pc daar bij elke foto behoefte aan had. Kan dit scherm toveren misschien?

Hoera. Lang leve mijn iMac.

Maar soms gaat het moeizamer:

• Verschillende sites en blogs bejubelen Quicksilver. A unified, extensible interface for working with applications, contacts, music, and other data. Het duurt toch even voor ik dat programma in de vingers heb. Maar het lijkt veelbelovend.
• Andere kwestie is: gebruik ik – als alternatief voor MS Office – OpenOffice.org of NeoOffice dat er op gebaseerd is maar speciaal aangepast voor Mac?
• Het gebruik van de knoppen ctrl, alt of command in combinatie met de pijltjes is anders dan bij windows. Ik gebruik die in Windows voortdurend. Nu vertraag ik regelmatig, omdat ik moet nadenken welke knoppen in te toetsen. En soms verschilt het van programma tot programma (nu ja, eigenlijk is het alleen bij OpenOffice.org anders, maar dat programma gebruik ik natuurlijk veel). Dat het niet meer automatisch gaat, ergert me een beetje.
• Ook al voorgehad dat mijn iMac een DVD niet kon uitwerpen. Gelukkig vond ik op internet dat je dan moet herstarten (ha, de aan-knop lang induwen) én tijdens het herstarten de muis moet indrukken.

Verder zijn er nog vragen om uit te zoeken:

• Moet ik Adobe Reader installeren of heb ik dat programma niet nodig?
• Werken windows-muizen ook met een iMac?
• Waar haal ik een usb-kabel zodat ik mijn printer aan de praat krijg (er is geen aansluiting voor een parallel printerkabel)?
• Neem ik Photoshop Elements of Photoshop full glory? Of probeer ik het eerst met het open source Gimp?

En dat zal zo nog wel eventjes doorgaan. Maar dat is juist het leuke er aan. Ik geniet ervan. Gewoon op knopjes durven duwen. Dat is het geheim van de computervrienden.

Na het faillissement van DoPI, haalde ik de mijne bij Macline (in de Nieuwstraat). Ik wou het nieuwe speeltje eerst on-line bestellen en thuis laten leveren, maar dat kon blijkbaar enkel overdag op werkdagen. En tja, dan ben ik er niet. Dus testte ik het Nederlands van de verkopers bij Macline en ik geef toe: ze deden hun best. Sommigen spreken vloeiend Nederlands, maar natuurlijk niet de jongens die mij hielpen.

Als nieuwe gebruiker moet ik natuurlijk mijn weg zoeken in Apple-land. Mijn vingers gebruiken soms toetsen die iets anders doen dan ik verwacht. Het meest vervelende is dat navigeren, knippen & plakken met toetsen in een tekst, anders werkt. Ctrl+pijltjes doet gewoon niks en ik heb ook nog niet gevonden hoe ik naar het einde van een zin kan springen met behulp van toetsen.

Ook is het een voortdurend zoeken naar functies die niet zitten waar ik gewoon ben. Maar dat uitzoeken vind ik net leuk. Anders koop je beter geen Mac. En het zal allicht snel wennen.

De belangrijkste uitdaging was verbinding maken met het netwerk (we hebben kabel+router). De draadloze verbinding werkte al snel, na het ingeven van het MAC-adres in de router, tot mijn iMac crashte (jaja, al op dag 1). Sindsdien krijg ik de verbinding via Airport niet aan de praat. Of toch, eventjes: drie keer kort knipperen en dan is het gedaan. Gelukkig is er nog de ingebouwde netwerkkaart. Anders zat ik hier niet zo gezellig te typen. Ik zoek het nog wel eens uit.

Verder gaat alles redelijk vlot: programma’s downloaden en installeren (oa. Mozilla Firefox & Thunderbird, OpenOffice.org, Acrobat Reader), bestanden kopiëren van mijn oude pc, mailbox overzetten, surfen, mailen en zelfs: een foto trekken met de ingebouwde webcam.

Nu maar hopen dat Steve echt werk maakt van zijn beloftes.

Greenpeace:

“Op dit moment worden overal ter wereld giftige Apple’s verkocht die vol zitten met gevaarlijke stoffen zoals broomhoudende vlamvertragers en PVC. Als ze afgedankt worden komen ze vaak terecht in de kleine handjes van kinderen in China, India en andere ontwikkelingslanden.“

Greenpeace vraagt dan ook:

• “dat Apple-producten vrij zijn van de meest gevaarlijke chemicaliën;
• dat gebruikers Apple-producten met een gerust hart kunnen kopen en terugbrengen in het besef dat Apple ze op een verantwoorde manier recycled;
• dat Apple-producten niet in vervuilende schrootloodsen of op de enorme schroothopen van de computerindustrie eindigen.“

Goed nieuws is dat de actie resultaat opleverde! Steve Jobs, de topman van Apple heeft begin mei een verklaring afgelegd, waarmee een eerste stap is gezet in de richting van groenere Apple producten. Apple wil marktleider worden in milieusparende technologie én zal hierover meer gaan communiceren:

“Upon investigating Apple’s current practices and progress towards these goals, I was surprised to learn that in many cases Apple is ahead of, or will soon be ahead of, most of its competitors in these areas. Whatever other improvements we need to make, it is certainly clear that we have failed to communicate the things that we are doing well.
…
Our stakeholders deserve and expect more from us, and they’re right to do so. They want us to be a leader in this area, just as we are in the other areas of our business. So today we’re changing our policy.“

De verklaring is een goed begin, volgens Greenpeace. De milieuorganisatie vraagt nu dat het bedrijf met een echt groen product komt. Wil je details? Lees het persbericht en de reactie van Greenpeace op de verklaring van Steve Jobs.

Tweedehands en vintage kleding Brussel / Vêtements seconde main & vintage Bruxelles weergeven op een grotere kaart

• We starten in de Ieperlaan, op nr 24, bij het Leger des Heils. In deze immense building, die ik eerder met andere doeleinden en bedenkingen bezocht, is een kleine afdeling tweedehands: goedkoop en niet altijd gecontroleerd op kwaliteit. Ik kocht er vroeger een t-shirt dat mijn liefje nu draagt (derdehands!).
• Loop de Ieperlaan uit richting centrum, de Timmerhoutkaai door tot aan het einde van de Varkensmarkt. Hier sla je links de Vlaamsesteenweg in. De volgende stop is Oxfam Solidariteit Vintage, nr 102, net om de hoek. “De winkel is wel iets duurder dan de gewone tweedehandsklerenwinkels van Oxfam, maar de selectie van de kleren gebeurt dan ook veel grondiger. In de rekken hangen jurken uit de jaren ‘30 of bloemenhemdjes van vlak na de oorlog.” (Zone02) Met je aankopen in deze winkel steun je zowel ontwikkelingsprojecten als de sociale economie.
• Keer terug naar de hoek van de straat en sla nu links af. Loop de Léon Lepagestraat uit tot aan de Antoine Dansaertstraat. Sla de Dansaertstraat links in. Aan de overkant op nr 76 ligt Idiz Bogam. Een hippe winkel (kan ook niet anders in deze buurt) met heel prijzige vintage (merk)kleding. Mijn stijl is het niet, gelukkig voor mijn portefeuille.
• Loop de Dansaertstraat verder af tot aan de hoek met de Oude Graanmarkt. Sla rechts deze straat in waar je in het tweede deel de Brusselse afdeling van Think Twice vindt op nr. 57. “Na Antwerpen en Gent, heeft Brussel nu ook een Think Twice of T2-winkel. In de rekken: originele kleding uit de jaren ‘60, ‘70, ‘80 en ‘90 aan heel goedkope prijzen. Om de zes weken houdt T2 totale uitverkoop, om zo plaats te maken voor een nieuwe collectie.” (Brusselnieuws)
• Vervolg de Oude Graanmarkt tot aan het kruispunt met de Karthuizerstraat. Hier bevindt zich links Gabriele Vintage op nr 27. Zone02 noemt deze winkel een “authoriteit op vlak van vintage. Hun criteria: de stukken moeten minstens vijfentwintig jaar oud zijn, in goede staat verkeren, speciale kleurtjes en motieven hebben of ze moeten de tijdsgeest van toen perfect uitstralen.“
• Keer even terug en neem dan links de Sint-Kristoffelstraat, steek de Arteveldestraat over en vervolg je route via het verlengde van de Sint-Kristoffelstraat tot je in de Rijkeklarenstraat komt, ga linksaf en loop door tot je aan je rechterkant Foxhole (nr 4) tegenkomt: het is “een tweede filiaal van een vintagewinkeltje in de Vossenstraat. Net als het ‘moederbedrijf’ verkoopt de winkel in de Rijkeklarenstraat tweedehandskleren voor mannen, vrouwen en kinderen uit de jaren ‘60, ‘70 en ‘80. In de rekken hangen ook nieuwe stukken, maar dat zijn dan kleren die gerecupereerd werden uit een stockverkoop.“
• Loop de straat verder uit en steek de Anspachlaan over. Loop de Verversstraat aan de overkant in. Op de eerste hoek aan de rechterkant ligt de winkel R&V, Ramon & Valy (Verversstraat 19). Hier kan je eveneens terecht voor Vintage. De bovenste rekken hangen wel nogal hoog, je moet er een zwaar trapje voor versleuren.
• Loop verder in dezelfde richting (straat oversteken) tot aan het kruispunt met de Zuidstraat. Hier ga je naar links. Een eindje verder op je linkerkant ligt Look. Een piepklein winkeltje met twee verdiepen. Hier geen vintage meer, maar wel allerlei bekende merken. De prijzen zijn een stuk lager dan de vorige winkels.
• Nu mag je even de toerist uithangen, want we steken de Grote Markt over. Neem de eerste rechts (Vruntstraat) en dan meteen links de Guldenhoofdstraat in, die uitgeeft op de Grote Markt. Steek het plein schuin over naar de Heuvelstraat en loop de Agora-gallerij in. Aan de andere kant van de gallerij, bij de uitgang aan de Spoormakersstraat, ligt Jazz, alweer een klein vintage winkeltje met o.a. de typische sportjasjes van bekende merken.
• Loop de Spoormakerstraat naar rechts helemaal uit en sla rechts de Violetstraat in. Op nr 28 vind je Episode. Deze winkel ademt de jaren ‘80 uit.
• Neem de eerste links en sla op de Lombardstraat rechtsaf tot aan het kruispunt met de Zuidstraat. Deze keer gaan we de andere kant op, naar links richting Rouppeplein. In de Zuidstraat op nummer 66 ligt de kersverse Toledo Women Vintage. Een piepklein winkeltje waarbij de naam nog op de gevel moet geschilderd worden.
• Een stukje verder de Zuidstraat in vinden we op de rechterkant, aan nr 145, een afdeling van Spullenhulp. Dit is een tweedehandswinkel zoals het woord klinkt: graaien in de bakken voor kleding van om en bij de 5 euro. Het is mijn laatste stop en ook de enige met succes: hier koop ik (eindelijk of van pure miserie?) een t-shirt voor 3,75 euro.

Zo. De wandeling eindigt voorlopig hier. Wie nog meer wil, kan van hieruit de tocht verder zetten naar de Marollen. Daar is er dagelijks tot 14u een tweedehandsmarkt op het Vossenplein. In de Vossenstraat vind je de andere Foxhole en in de Blaesstraat zou je Modes moeten vinden, maar dat heeft ondergetekende niet zelf gecontroleerd. Ook in Schaarbeek (Helmet) en Elsene kan je je gading vinden.

Deze wandeling plan je best niet op maandag of zondag. Dan houden sommige winkels hun sluitingsdag.

Update 05/04/08: Foxhole in Vossenstraat toegevoegd op de bijhorende Google map
Update 01/05/08: op de Google map winkel in Lakensestraat toegevoegd. Deze ziet er echt uit zoals de naam tweedehandswinkel klinkt. Ik moet de naam en het huisnummer nog opzoeken en toevoegen aan de route. Ik kan hem als vertrekpunt nemen, maar ik vrees dat iedereen dan meteen ontmoedigd wordt.
Update 01/05/08: foto’s toegevoegd. Ze zijn van Whoa Ellie, die ze trok bij Sussies. Dankje Ellie.
Update 07/02/09: JM Piu geschrapt, winkel bestaat niet meer
Update 18/04/09: Check Point geschrapt, winkel bestaat nog, maar verkoopt geen tweedehands meer.
Update 04/06/2010: Sussies is verhuisd. Waarheen?
Update 09/03/2011: Think Twice toegevoegd.

Ze verdelen er meubels van Team 7, een op en top ecologisch meubelmerk: volhout vanbinnen en vanbuiten, lijm zonder formaldehyde, afwerking met natuurlijke producten. Wat wil een duurzaam mens nog meer?

De slaapkamerkast die we op het oog hebben (drie deuren) kost al gauw € 2 à 3.000. De keukenkast € 3 à 4.000. Daar moeten we toch heel diep over nadenken. En de prijzen eens vergelijken met Hülsta of vergelijkbaar merk. Maar mooi is het wel. Geef toe.

Tweedehands meubels kan je in Brussel kopen op verschillende plaatsen:

• bij sociale (economie) initiatieven als Oxfam-Solidariteit (Sint-Jans-Molenbeek, vlakbij metro Beekkant), Spullenhulp (Elsene, in de straat van het Horta-museum), La Poudrière (Brussel Centrum) of het Leger des Heils (Brussel Centrum)
• op de rommelmarkt van het Vossenplein
• in tweedehands- of antiekwinkels in de Marollen of elders

Dichtbij en open op zaterdagnamiddag is het Leger des Heils. We vinden er een koopje voor onze living: € 100 voor een mooie buffetkast. Zie foto. Het is de kast die we het minst hard nodig hebben, maar we waren beiden op slag verliefd en moesten ze hebben. Het woord antiek is misschien net iets te beladen, maar het scheelt niet veel.

Een bezoekje aan de website van het Leger des Heils laat wel een wrange nasmaak achter. “Het Leger des Heils is ervan overtuigd dat God hem de taak heeft gegeven om aan de mensheid het heil te verkondigen dat Jezus Christus ons schenkt: een actuele, onmiddellijke, gratis en volledige redding.” Misschien is ons koopje minder onschuldig dan het lijkt.

De gast die de winkel openhoudt – op zijn eentje – is sympathiek. Ik was niet van plan een praatje te maken, maar we zijn toch aan de praat geraakt. In het Frans. Over Nederlandstalige en Engelstalige boeken. En over Nederlandstalig ondertitelde dvd’s. Want die heeft hij voorlopig bijna niet.

Op de toonbank liggen enkele Tom Lanoye’s en een Erwin Mortier. En de dvd’s van de eerste reeks van de L-Word blijken ook in het Nederlands ondertiteld, maar veel meer Nederlandstalig is er niet. Nog niet. Want hij wil het wel proberen, maar vindt de weg in het Nederlandstalig uitgevers- en distributeurslandschap niet evident. Het is anders georganiseerd aan Franstalige zijde.

In eerste instantie leek hij meer geneigd om een Engelstalig aanbod aan te leggen. Iets wat in een multi-culturele stad als Brussel niet gek is.

Wel tof is de uitgebreide sectie vrouwenboeken. In het Frans uiteraard. Met strips (uit het Amerikaans vertaald) die ik nog niet kende. Ook heel veel dvd’s (enkel Frans ondertiteld, want afkomstig van een verdeler uit Frankrijk).

De naam van de boekhandel, Page 69, vind ik leuk gevonden. De 6 is afgebeeld als mannenteken, de 9 als vrouwenteken. Een slagschaduw zorgt via een verdubbeling voor het wegnemen van alle verdere twijfels rond de geaardheid van de winkel.