Fototinekes blog

Gisteren ben ik 31 geworden. Een raar getal. Zolang mijn leeftijd met een 2 begon dacht ik niet dat ik ouder worden ooit erg zou vinden.

Ik voel me nog steeds geen 30. Laat staan 31. Met 30 kon ik me nog op de wip wanen, maar met die 1 erbij valt het niet meer te ontkennen: ik loop hier al meer dan 30 jaar rond.

De jaren waarin je 20 bent staan in het teken van de overgang van adolescentie naar volwassen worden. Van thuis wonen naar zelfstandig je leven opbouwen. Je werkt in dat decennium aan een vriendenkring, een diploma, een lief, een job, een vaste stek,… Zo was het toch bij mij en ik neem aan dat velen zich hier in herkennen. Sommigen (niet ik) komen zelfs toe aan een huwelijk, eigen huis of kinderen. Of aan al die dingen samen.

Maar waar zijn de jaren 30 goed voor? Voor de laatkomers om vooralsnog aan huwelijk, huis of kids te beginnen? Om de dromen die je had, maar die nog niet gerealiseerd zijn, met hoge dringendheid uit te voeren – want je voelt dat de tijd tikt?

Ach, niet dat ik pessimistisch ben over ouder worden. Omdat ik niet geloof dat leeftijd iets in de weg legt op gebied van je levensstijl. Hou oud je ook bent, je kan je plannen waarmaken, welke het ook zijn. Eventueel met de nodige aanpassingen aan je actuele kennen en kunnen.

Maar waarom lijken de komende 9 jaren dan zo leeg, als ik er vanop een afstandje naar kijk? Want ze zijn niet leeg. Wat ik zal doen, volgt (ten dele) uit wat ik tot nu toe deed en uit wat ik nog (zal) wil(len) doen.

Is er eigenlijk een probleem hier? Misschien moet ik gewoon dat afstandje niet nemen.